Artık kimse şaşırıyormuş gibi yapmasın. Çünkü aslında oldukları insanlara dönüştüler. Belki de doğrusu şu Hiç değişmediler. Sadece bugüne kadar taktıkları maskeleri taşıyamadılar. Zor zaman geldi, makyaj aktı, roller bitti ve gerçek yüzleri bütün çıplaklığıyla ortaya çıktı. Bugün gördüğümüz tablo, bir fikir ayrılığı ya da siyasi rekabet meselesi değildir. Bugün gördüğümüz şey, vicdanını kaybetmiş bir anlayışın kendisini saklayamaz hale gelmesidir. İhanetçilerdi... Bugün bunu inkar edemeyecekleri kadar açık bir şekilde ortaya koydular. Çünkü ihanet, sadece bir ülkeye ya da bir davaya değil önce insanlığa edilir. Yardım kolilerine göz dikecek kadar düşmüşse, artık onun ahlaki pusulası tamamen bozulmuştur. En çaresiz insanların hakkına uzanan el, sadece bir kutuya uzanmamıştır; umuda, ekmeğe, ilaca,çocukların geleceğine uzanmıştır. Böyle bir çürümenin adı ne başarıdır ne de kurnazlıktır. Bu, vicdanın iflasıdır. Ben şaşırmadım. Çünkü karakter, kriz anında ortaya çıkar. İnsan, en zor zamanda gerçekte kim olduğunu gösterir. Bugün de aynen bunu yaptılar. Yıllardır söyledikleri sözlerin, attıkları nutukların, sergiledikleri yapay duruşların hiçbir anlamı kalmadı. Geriye sadece gerçek kaldı. Ve o gerçek hiç de parlak değil. Onlar artık kendi tercihleriyle yaşayan insanlar olmaktan uzaklaştılar. Düşünen, sorgulayan, vicdan muhasebesi yapan bireyler olmaktan çıktılar. Her halleriyle adeta beyin ölümü gerçekleşmiş zombiler gibi hareket ediyorlar; nefes alıyor olabilirler ama vicdanları, merhametleri ve ahlaki refleksleri çoktan tükenmiş durumda. Bir toplum için asıl tehlike de budur: Bedenen yaşayan ama vicdanen ölmüş bir anlayışın sıradanlaşması. En acısı ise kendilerini güçlü sanmalarıdır. Oysa ortada güç yoktur. Ortada sadece zavallılık vardır. Evet, zavallıdırlar. Çünkü insanın en büyük sermayesi makamı değil, vicdanıdır. Vicdanını kaybeden, elindeki bütün unvanları toplasa da gerçekte yoksuldur. Başkasının felaketinden çıkar devşirmeye çalışan herkes, aslında kendi karakterinin iflasını ilan etmektedir. Zavallıdırlar; çünkü kendi emekleriyle yükselmeyi değil, başkasının hakkına göz dikmeyi tercih ederler. Zavallıdırlar; çünkü güçlerini ilkelerden değil, fırsatçılıktan alırlar. Zavallıdırlar; çünkü onurlarını kısa vadeli çıkarlar uğruna harcayabilecek kadar küçülmüşlerdir. Zavallıdırlar; çünkü gerçeği savunmak yerine menfaatin peşinden gitmeyi marifet sanırlar. Ve en önemlisi, zavallıdırlar; çünkü aynaya baktıklarında gördükleri çöküşü bile fark edemeyecek kadar kendi karanlıklarının içine hapsolmuşlardır. Bir toplumun çöküşü, yalnızca ekonomik krizlerle ya da yıkılan binalarla başlamaz. Asıl çöküş Utanmanın kaybolduğu, vicdanın sustuğu ve kötülüğün normalleştiği gün başlar. İşte bugün asıl mücadele edilmesi gereken şey de budur. Çünkü kötülük alkışlandığında, sessizlik de ona ortak olur. Bugün gerçek yüzlerini gösterdiler. Ben şaşırmadım. Çünkü aslında oldukları insanlara dönüştüler. İhanetçilerdi. Yardım kolilerine uzanacak kadar düştüler. Her halleriyle beyin ölümü gerçekleşmiş zombileri andıran bir çürümenin temsilcisi oldular. Ve sonunda maskeler düştüğünde geriye ne güç kaldı ne itibar... Sadece tarih boyunca unutulmayacak bir zavallılık kaldı.