Türkiye siyaseti son dönemde giderek sertleşen bir atmosferin içine sürükleniyor. İktidar cephesinin attığı adımlar ve muhalefetin verdiği tepkiler, yalnızca siyasi dengeleri değil, toplumun gündemini de doğrudan etkiliyor. Ekonomik krizin derinleştiği, yoksulluğun geniş kesimler için daha görünür hale geldiği bir dönemde, siyasi tartışmaların yön değiştirmesi dikkat çekiyor. Bu sürecin başlangıç noktalarından biri olarak, geçmişte HDP milletvekillerinin dokunulmazlıklarının kaldırılması gösteriliyor. O dönem muhalefetin de desteğiyle alınan bu kararın, bugün gelinen noktada siyasette daha geniş kapsamlı müdahalelerin önünü açtığı yönünde değerlendirmeler yapılıyor. Özellikle bu adımın, ilerleyen süreçte farklı muhalefet aktörlerine yönelik hamlelerin zeminini hazırladığı iddiası, kamuoyunda sıkça tartışılan başlıklar arasında yer alıyor. İktidarın bir yandan dış politikada farklı eksenlere yönelirken, diğer yandan iç politikada yeni hamleler hazırlığında olduğu yorumları sıkça dile getiriliyor. Özellikle muhalefet partilerine yönelik artan baskı, siyaset sahnesinde tansiyonu yükselten unsurlar arasında yer alıyor. Bu süreçte, dokunulmazlık tartışmaları ve yerel yönetimlere yönelik olası adımların konuşulması, önümüzdeki dönemin daha da hareketli geçeceğine işaret ediyor. Öte yandan, CHP’li belediyelere yönelik baskıların artacağına dair güçlü bir beklenti de siyaset kulislerinde dillendiriliyor. Özellikle İstanbul özelinde bu sürecin daha da yoğunlaşacağı, yerel yönetimlerin hareket alanının daraltılacağı ve siyasi dengelerin değiştirilmesine dönük adımların atılabileceği yorumları yapılıyor. Bu çerçevede, İstanbul Büyükşehir Belediyesi Meclisi’nde çoğunluk dengesi değişene kadar bu baskının sürebileceği yönünde iddialar da dikkat çekiyor. Öte yandan, Cumhuriyet Halk Partisi’nin bu gelişmelere karşı yeterince güçlü ve örgütlü bir tepki verip veremediği ciddi bir tartışma konusu. Parti tabanında ve kamuoyunda, özellikle Anadolu’daki örgütlenmenin pasif kaldığına dair eleştiriler dikkat çekiyor. Anadolu örgütlerinde yapılan eylemlerde yalnızca kameralara oynayan yöneticiler yüzünden örgüt soğuyor. CHP genel merkezi örgütü yok sayan siyasetçileri açık ve sert bir uyarı yapılmalı; bireysel çıkışların değil, örgütlü ve kolektif mücadelenin esas olduğu net biçimde ortaya konulmalıdır. Parti yönetimi, bu konuda tavizsiz bir tutum alarak tüm kadroları ortak bir hat üzerinde buluşturmalıdır. Bu tablo içinde, iktidarın attığı adımların yalnızca siyasi rakipleri hedef almakla kalmayıp, aynı zamanda kamuoyunun dikkatini ekonomik sorunlardan uzaklaştırmayı amaçladığı yönünde yorumlar da yapılıyor. Nitekim artan hayat pahalılığı ve gelir dağılımındaki bozulma, toplumun geniş kesimlerini doğrudan etkiliyor. Sonuç olarak, Türkiye siyasetinde yeni bir döneme girildiği açık. İktidarın hamleleri kadar, muhalefetin bu hamlelere nasıl karşılık vereceği de belirleyici olacak. Özellikle CHP’nin örgütsel yapısını güçlendirmesi, daha net ve kararlı bir siyasi duruş sergilemesi, önümüzdeki süreçte kritik önem taşıyor. Aksi halde, siyaset sahnesinde oluşan boşlukların farklı aktörler tarafından doldurulması kaçınılmaz olabilir