Bir kentin umudu, bir halkın sevinci ve sporun birleştirici gücü… Bazı futbol takımları vardır; yalnızca sahaya çıkıp maç kazanmak için mücadele etmez. Arkasında bir kentin hafızasını, insanların umutlarını, sevinçlerini ve hayallerini taşır. Amedspor da bu takımlardan biridir. Diyarbakır'ın takımı Amedspor, yıllardır yalnızca futbol sahalarında değil, toplumsal yaşamın içinde de kendisine özel bir yer edinmiştir. Yeşil-kırmızı-beyaz renkleriyle sahaya çıkan bu takım, milyonlarca insanın heyecanına ortak olmuş, özellikle Diyarbakır ve çevresinde güçlü bir aidiyet duygusu oluşturmuştur. Ancak Amedspor'un hikâyesini yalnızca attığı gollerle, kazandığı maçlarla ve ligdeki başarısıyla açıklamak mümkün değildir. Çünkü Amedspor, aynı zamanda bir kentin kendisini ifade etme, görünür olma ve spor aracılığıyla sesini duyurma mücadelesinin de önemli bir parçasıdır. Futbol ayrıştırmanın değil, birleştirmenin aracı olmalıdır. Türkiye'de futbolun zaman zaman siyasi tartışmaların, ayrımcılığın ve önyargıların gölgesinde kaldığını görüyoruz. Oysa sporun temelinde dostluk, kardeşlik, eşitlik ve centilmenlik vardır. Bir futbol takımının kimliği, başka takımlara düşmanlık beslemek için gerekçe olamaz. Amedspor'un başarısını da bu anlayışla değerlendirmek gerekir. Bir takımın taraftarının kimliği, yaşadığı coğrafya veya kültürel değerleri nedeniyle ötekileştirilmesi kabul edilemez. Futbol sahaları insanların birbirini tanıdığı, farklılıklarına rağmen aynı heyecanı paylaşabildiği alanlar olmalıdır. Amedspor'un elde ettiği sportif başarılar, yalnızca Diyarbakır'da değil, Türkiye'nin farklı şehirlerinde de ilgiyle takip edilmektedir. Bu ilginin kalıcı bir başarıya dönüşmesi için kulübün ekonomik yapısını güçlendirmesi, altyapıya yatırım yapması, genç yeteneklere fırsat tanıması ve kurumsallaşmasını geliştirmesi büyük önem taşımaktadır. Elbette Amedspor'un da sorumlulukları vardır. Taraftarına yakışan bir duruş sergilemek, spor ahlakını korumak, rakiplerine saygı göstermek ve futbolun birleştirici gücünü büyütmek zorundadır. Unutulmamalıdır ki Amedspor'un başarısı, Türkiye futbolunun da başarısıdır. Türkiye'nin ihtiyacı olan şey, farklılıkları tehdit olarak gören değil, zenginlik olarak kabul eden bir spor kültürüdür. Diyarbakır'dan İstanbul'a, İzmir'den Trabzon'a kadar bütün kentlerin takımları bu ülkenin ortak futbol ailesinin parçalarıdır. Amedspor'un sahadaki mücadelesi de bu ortaklığın bir parçası olarak görülmelidir. Sonuç olarak mesele yalnızca bir futbol takımının şampiyon olup olmaması değildir. Mesele, herkesin eşit şartlarda mücadele edebildiği, kimsenin kimliğinden dolayı dışlanmadığı ve başarının emeğe göre değerlendirildiği bir spor ortamı yaratabilmektir. Çünkü futbolun dili birdir: Emek, mücadele, dostluk ve kardeşlik… Amedspor kazandığında yalnızca bir takım kazanmaz; futbolun ayrıştırmadan da heyecan yaratabileceğini, farklılıklarla birlikte yaşamanın mümkün olduğunu hatırlatan bir umut da kazanır. Ve unutmayalım: Bu ülkenin bütün renkleri bizimdir. Futbol da ancak bütün renkleriyle güzeldir.ayrıştırlımadan, ötekileştirmeden, küçük görmeden bütün ftbol tamımları bu ülkenin güzelikleridir. Rengi, ismi farketmeden hepsi bizim ortak değerlerimizdir ve bu hiçbir zaman değişmez. Diyarbakır neyse trabzon da odur. Edirnede odur. Bütün şehirler bizindir öylede kalacak.