Sözümüz vardı… Sözümüz vardı; Adı ne olursa olsun, Hangi dili konuşursa konuşsun, Her insanın onurla yaşayacağı Bir memleket kuracaktık. Kimse kimsenin acısını küçümsemeyecek, Hiçbir mezar erken kazılmayacak, Hiçbir çocuk babasının yolunu Hasretle beklemeyecekti. Sözümüz vardı... Adalet, yalnızca mahkeme salonlarında değil, İnsanların vicdanında da yaşayacaktı. Hak, güçlü olana değil, Haklı olana ait olacaktı. Biz öyle öğrendik çünkü; İnsanı yaşat ki devlet yaşasın dediler. Komşunun ekmeğini kendi ekmeğin bil dediler. Bir selamın, bir tebessümün Bazen bir ömrü değiştireceğini söylediler. Sonra yıllar geçti... Aynı gökyüzüne bakarken Birbirimize yabancı olduk. Aynı toprağa basarken Ayrı düşlerin peşine savrulduk. Oysa güneş, Hiç kimsenin penceresine ayrı doğmadı. Yağmur, tarlaları ayırmadan yağdı. Toprak, hangi adı taşırsak taşıyalım Hepimizi aynı sessizlikle bağrına bastı. Şimdi dönüp geriye bakıyorum. Eksilen yıllara değil, Eksilen kardeşliğe yanıyorum. Çünkü en büyük yoksulluk Sevgiyi kaybetmektir. Ama hâlâ umudum var. Bir gün yeniden aynı sofraya oturacağız. Çayı birlikte demleyecek, Ekmeği birlikte böleceğiz. Çocuklar yeniden şarkılar söyleyecek, Yaşlılar huzurla gülümseyecek. Ve kimse kimseye Nerelisin diye sormayacak. Çünkü hepimiz aynı göğün altında, Aynı toprağın emanetçileri olduğumuzu Yeniden hatırlayacağız. İşte o gün, Yıllar önce verdiğimiz sözü tutmuş olacağız. Çünkü sözümüz; Kavgaya değil barışaydı. Nefrete değil sevgiyeydi. İnkâra değil birbirimizi anlamayaydı. Ayrılığa değil kardeşliğeydi. Ve ben inanıyorum... Bir milleti ayakta tutan Silahların gücü değildir. Onu ayakta tutan, Birbirine güvenen insanların yüreğidir. Sözümüz vardı... O sözü unutanlar olabilir. Ama o sözü yaşatanlar olduğu sürece, Umut hiçbir zaman tükenmeyecek. Ve bir gün, Bu güzel ülkenin her köşesinde Tek bir cümle yankılanacak: